Ώραι Μελαγχολίας
Οι ευτυχείς την Φύσιν βεβηλούσι.
Της λύπης είναι τέµενος η γη.
Αγνώστου πόνου δάκρυ στάζει η αυγή·
αι ορφαναί εσπέραι αι χλωµαί πενθούσι·
και ψάλλει θλιβερά η εκλεκτή ψυχή.
Ακούω στεναγµούς εν τοις ζεφύροις.
Βλέπω παράπονον επί των ίων.
Αισθάνοµαι του ρόδου αλγεινόν τον βίον·
µυστηριώδους λύπης τους λειµώνας πλήρεις·
κ' εντός του δάσους του πυκνού λυγµός ηχεί.
Τους ευτυχείς οι άνθρωποι τιµώσι.
Και τους υµνούσι ψευδοποιηταί.
Αι πύλαι, πλην, της Φύσεως είναι κλεισταί
εις όσους αδιάφοροι, σκληροί γελώσι,
γελώσι ξένοι εν πατρίδι δυστυχεί.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
|
|
Heures de mélancolie
Le bonheur profane la Nature,
Car la terre est le temple de l’amertume.
L’aube distille les larmes d’une peine indécise ;
Orphelin, le soir blême s’endeuille
Et l’âme élue chante ses mélopées.
J’entends les plaintes dans les brises,
Je vois le chagrin dans les fleurs ;
Je devine les souffrances de la rose,
L’étrange tristesse des prairies
Et le sanglot qui monte dans le fond des forêts.
Les hommes honorent le bonheur,
C’est lui que chantent les faux poètes,
Mais la Nature ferme ses portes
A ceux qui rient, cruels, indifférents,
Etrangers dans un pays malheureux.
Traduction de Socrate C. Zervos et Patricia Portier,
|
